, , , , , , ,

Recensie Boomtijd Nederlandse Bibliotheken

Blij met de recensie van de Nederlandse Bibliotheken over ‘Boomtijd’ die ik gisteren kreeg doorgestuurd van mijn uitgever. Soms hebben dingen de tijd nodig. Hoe passend eigenlijk bij ‘Boomtijd’ waarin ik de menselijke tijd tracht te schetsen in relatie tot de tijd van de bomen. En nog veel meer dan dat.

Dat mijn naam dan met een extra ’t’ wordt geschreven is misschien dan ook geen toeval :). Dat de recensent er een ‘spiritueel’ perspectief in las, vind ik intrigerend en past bij het promotieonderzoek waar ik momenteel aan werk. Maar daarover later meer! Een fragment uit de recensie:

‘Beitstke Bouwman verkent de liefde voor bomen en de taal die we gebruiken om deze liefde uit te drukken. Het verhaal volgt de ontmoeting tussen een mens en een boom en hoe ze een betekenisvolle rol in elkaars leven gaan spelen. Het boek presenteert een wereld waarin bomen niet slechts achtergrond zijn, maar levende wezens die deel uitmaken van het menselijk bestaan. Het biedt een speelse en nuchtere kijk op de relatie tussen mens en natuur, en nodigt uit tot reflectie over hoe we over de natuur spreken en denken. Vanuit persoonlijk en soms spiritueel perspectief geschreven. ‘

Vooral blij dat ‘Boomtijd’ zo voor nog meer lezers toegankelijk wordt.

Wil je het zelf graag kopen, bij deze link naar uitgeverij Noordboek https://lnkd.in/euAUxBAX

, , , , ,

Training Ways of Being in de Eifel

De training ‘Ways of Being’ van Anaya Academy richt zich op de verbinding met de natuurlijke wereld om je heen en je innerlijke ruimte. Je duikt in de kracht van planeet aarde, het water, de stenen, de bossen, de bomen, planten, dieren, sterren en al wat er met je samenleeft. In deze zoektocht ontdek je hoe je natuurlijk innerlijk verweven is met de wereld om je heen.

Vanuit de verbinding met de ‘inner- en outer’ beings ontdek je hoe er altijd een tussenruimte is. Een inter-being. Je ontdekt hoe je in deze tussenruimte van meerstemmigheid je leven vorm kan geven. Dit geeft een ruimer perspectief op het leven om je heen en in jezelf.  Zo ontwikkel je een innerlijk kompas in een wereld die volop in beweging is.

De training vindt plaats in een prachtig gebied van de vulkanische Eifel. Heb je interesse om mee te gaan? Stuur een mail naar contact@anaya.nl en je ontvangt de uitgebreide folder.

, , , , , ,

Nieuw: KunstBaden in het Kröller-Müller museum door Anaya Academy

KunstBaden.
Ik bedacht het woord tussen twee meetings op de Wageningen University. En werkte het in vijf minuten uit. Stuurde het naar de educatie afdeling van het Kröller-Müller museum voor wie ik ook Bosbaden in de Beeldentuin had vormgegeven. En BAM, er werd iets nieuws geboren, een nieuwe vorm van kunstbeleving die nog niet bestond.

Afgelopen vrijdag was de Try Out met laaiend enthousiaste deelnemers. Het bracht hen een ervaring van kunst die ze nog niet eerder hadden meegemaakt.

Het woord ‘baden’ staat voor mij voor de kunst van het verbinden met wat is, het aandachtig kijken naar de wereld om je heen – of dit nu natuur is of kunst.

Om hetgeen je ziet ook werkelijk waar te nemen. Niet met de ratio ( wat voor boom is dit, wie heeft dit werk gemaakt, wanneer en waarom) maar je er over te verwonderen. En je lichaam mee te nemen in deze waarneming. Wat neem je waar als je het aanraakt of als je gaat zitten bij een boom of een kunstwerk?

Dit is een andere vorm van kennis ontwikkelen van de wereld om je heen. Niet door het te analyseren met het intellect maar door een andere intelligentie in jezelf aan te spreken. De meerstemmigheid van de waarneming in jezelf toe te laten.

Als het dan lukt om deze andere vorm van waarnemen te ervaren dan ontstaat er een ruimte voor verwondering, voor ontmoeting met de wereld om je heen.

Het is deze resonantie die ik momenteel ook onderzoek in mijn promotie aan de Wageningen University waar ik mij vooralsnog vooral richt op de resonantie met natuur en in het bijzonder bomen en hoe we daar taal aangeven. Wellicht dat kunst daar nog aan toe wordt gevoegd.

Ken je iemand die kunst ook eens op een geheel andere wijze wil beleven? Deel dit bericht dan. Ik ontmoet je graag op een van de middagen in het Kröller-Müller museum. Aanmelden kan hier: https://krollermuller.nl/kunstbaden

 

 

, , , , ,

Wat kunnen we leren van een zwanenfamilie?

Ik zag ze voor het eerst toen ik op een avond naar huis reed. Mijn koplampen verlichten hun witte veren. Ik remde af, bang dat ze plotseling over zouden steken. Afremmen bleek niet nodig te zijn. Naast de drukke weg lag een hele familie te rusten in het gras. Vijf jonge zwanen met hun ouders. Hooguit twee meter verwijderd van de witte streep die hun nest scheidde van de weg.

Terwijl de herfst zich aandient, besloot dit zwanenpaar nog een nest te bouwen. Waarschijnlijk omdat hun nest in april/mei -wanneer zwanen gewoonlijk broeden – niet tot leven is gekomen.

Vanochtend ben ik teruggereden naar deze plek. Ze lagen te baden in de herfstzon. Er raasden even geen auto’s voorbij, dus maakte ik snel deze foto vanuit mijn auto. Op de een of andere manier wilde ik hen in deze nieuwsbrief tonen, alsof ze door hun beeltenis jullie als lezer ook iets zouden kunnen vertellen.

De plek van hun nest rakelde veel vragen op bij mij: wat heeft deze familie doen besluiten om zich hier te nestelen, en waarom juist hier terwijl hoogstwaarschijnlijk hun eerste broedpoging niet leidde tot jongen? Of hebben ze bewust deze plek uitgekozen om hun kroost te leren om te gaan met een veranderende wereld? Met het gevaar (in dit geval rijdende auto’s) op te groeien in plaats er van te vluchten? En wanneer besloten ze simpelweg opnieuw een nest te bouwen, zelfs in dit jaargetijde? En welke spiegel houden deze zwanen mij voor? Dat je vol vertrouwen kan leven naast het gevaar op een paar meter afstand? Dat je altijd opnieuw kan beginnen welke tegenslag je ook tegenkomt?

Betekenis van de zwanen
Thuis zocht ik de spirituele betekenis op van de zwaan als dier. In het sjamanisme staat de zwaan symbool voor innerlijke kracht, transformatie, zuiverheid, liefde en de verbinding tussen het hemelse en het aardse. Als krachtdier herinnert de zwaan aan de noodzaak om kalmte te bewaren, zelfs in turbulente tijden. De zwanen leefden wellicht met hun keus zich hier te nestelen hun eigen betekenis voor.

Het was namelijk precies wat ik ervoer toen ik ze waarnam. Een soort van kalmte in de hectiek, vertrouwend op het leven dat zich vanzelf zal ontvouwen.

Wellicht tracht te zwanenfamilie ons mensen iets duidelijk te maken, al liggend daar langs de weg. Dat we met liefde en innerlijke kracht de turbulente tijden kunnen dragen, dat we onze kalmte dienen te bewaren en zo wellicht een weg uit de turbulente tijden kunnen vinden. En dat we altijd opnieuw kunnen beginnen, ook al zit het leven tegen.

Resonantie met het leven om je heen
In ieder geval denk ik vaak aan deze familie liggend langs de weg als ik me soms afvraag welke toekomst de aarde en de mensheid te wachten staat. Het is een hoopvol beeld, krachtige ouders die vol vertrouwen een nieuwe generatie zwanen grootbrengen terwijl mogelijk gevaar langs hen heen raast.

Het sterkt mij om vanuit dat vertrouwen het leven vorm te geven en de angst niet te laten regeren, maar juist ieder moment van de dag te zoeken naar liefde, verbinding en innerlijke kracht.

Verbinding met het leven
Het is ook dat wat ik probeer uit te dragen in mijn werk. Afgelopen maandag gaf ik een sessie aan twintig internationale promovendi die zich een week lang aan de Wageningen University verdiepen in het vraagstuk mens-natuur relaties en transformatie. Terwijl de schemer inviel zaten we stil in het bos en zagen we de kleuren veranderen in grijstinten van de nacht. Het was die stilte die een ander perspectief bracht op wie we als mens zijn en hoe we ons verhouden tot de natuur. Hoe we anders gezegd, resoneren met alles wat om ons heen leeft. Zoals de zwanen met de auto’s.

Die vorm van verbinden met al het leven, draag ik uit in mijn werk. Het is een voorrecht om dan te ervaren dat dit werk wordt voortgezet door cursisten van de jaaropleiding die ik verzorg. Zo ook bij Michiel Bussink ( auteur, publicist, docent, notenteler) die op 19 oktober zelf een natuur-bezinningsdag aanbiedt, op het prachtige landgoed Verwolde in Laren (Gelderland). Tijdens deze bezinningsdag leer je hoe de verbondenheid met de aarde en elkaar kan versterken en zo voeding kan geven aan hoop en vertrouwen. Hij schreef over de jaaropleiding: 

‘Leven in en met natuur en natuurlijke processen is voor mij sinds lange tijd vanzelfsprekend. Maar ik wilde graag meer handvatten hebben om ook andere mensen mee op pad te nemen om de verbondenheid met natuur te laten ervaren. Vandaar dat ik besloot me aan te melden bij voor de jaaropleiding  Anaya Shinrin Yoku Gids bij Beitske.  Dat was een heel goed besluit. Die handvatten heb ik daadwerkelijk gekregen in de vorm van uiteenlopende werkvormen. Maar nog belangrijker is dat Beitske de kalmte, de rust en het vertragen,  die het bosbaden mede heilzaam maken, zelf voorleeft. Ze is een docent met overtuigingskracht. De lessen zijn goed voorbereid en verzorgd, inclusief achtergrondinformatie, en de één-op-één-coaching is een mooie aanvulling op de groepslessen. Shinrin Yoku doen we niet uitsluitend vanwege onze eigen welzijn, maar ook voor dat van het leven op aarde. Dat spreekt me aan in Beitske’s benadering. Ze ziet Anaya Shinrin Yoku niet als blauwdruk, maar moedigt je aan de  aansluiting te zoeken bij je eigen karakter, visie en kwaliteiten. En, niet te vergeten: er valt tijdens de lessen ook regelmatig wat te lachen! Bedankt Beitske!’

Kijk vooral op zijn site michielbussink.nl en laat je inspireren door zijn werk of schrijf je in voor zijn natuur-bezinningsdag op 19 oktober.

Op 27 september start er weer een nieuwe opleiding tot Anaya Shinrin Yoku Natuurgidswaarbij het ervaren van de natuur centraal staat. Deze is volgeboekt, maar voor de opleiding die in maart 2026 start zijn nog twee plekken vrij. Meer info vind je op mijn site of in deze nieuwsbrief. Maar stuur mij ook gerust een mail mocht je meer informatie willen.

Tot slot…
Dat er behoefte is aan verhalen vol hoop, blijkt uit de interesse voor de novelle Boomtijd. Iedere week ontvang ik een mail van mensen die mij laten weten dat het verhaal hen geraakt heeft. En dat is wellicht waar het mij en de bomen om te doen was. Geraakt te worden, of misschien anders uitgedrukt, aangeraakt te worden door het leven om je heen. Zoals de zwanen mij stil hebben doen staan bij de betekenis van vertrouwen. Wellicht kan je zelf zo nu en dan stil staan en je afvragen waardoor je werkelijk bent aangeraakt en wat dat voor je heeft betekent.

Voor nu wens ik je een mooie dag, en mochten er zwanen overvliegen, sta heel even stil en laat je door hen aanraken…

, , , , , , , , , , ,

Lancering Boomtijd

Boomtijd ging op reis: van de conferentiezaal aan de Wageningen Universiteit naar Het Nationaal Park De Hoge Veluwe. Dichtbij de plek waar Helene Kröller-Müller ooit haar grote museum wilde bouwen, lanceerde ik Boomtijd onder een van mijn lievelingsbomen in het park. Ik nam de toehoorders mee in een inter-actieve boekpresentatie door hen uit te nodigen de bomen in het park echt waar te nemen, of zoals ik in Boomtijd schrijf:

‘ …zien en waarnemen verschillen als dag en nacht. Ik zie zoveel de hele dag, vanaf het moment dat ik mijn ogen opendoe, zie ik. Echt waarnemen, heb ik ontdekt, vraagt iets anders. Vraagt een mogelijkheid om open te staan voor hetgeen ik zie, voor hetgeen zich aan mij voordoet. En als ik dan werkelijk echt kijk, dan gebeurt er iets met mij. Dan word ik door hetgeen ik zie, ook aangeraakt. Ergens vanbinnen. Wat op zich vreemd is omdat het mij niet daadwerkelijk aanraakt.’

Durven we ons nog echt aan te laten raken door de natuur? En als we dat doen wat gebeurt er dan?

De toehoorders zittend onder de bomen waren geraakt evenals de eerste lezers van wie ik de eerste reacties binnenkrijg:
– ik kijk nu echt anders naar bomen, naar de natuur
– het is alsof je een sluier hebt weggetrokken en ik nu werkelijk ervaar wat tussenruimte is
– ik voelde ineens zoveel verdriet over de hazelaar die ooit in mijn tuin stond maar werd omgehakt
– ik blijf het herlezen, keer op keer
– het is hoopvol, het geeft richting

O wat ben ik dankbaar als mijn woorden er voor zorgen dat we de bomen, de natuur gaan ervaren. Ontdekken hoe we in de wereld leven en we onderdeel zijn van alles wat leeft. Ik wens Boomtijd een prachtige reis toe en hoop dat het bij velen resoneert. Niet voor mezelf, maar voor de bomen, voor de natuur. Ik heb het voor hen en met hen geschreven.

Nieuwsgierig? Bestel Boomtijd bij Uitgeverij Noordboek: https://noordboek.nl/boek/boomtijd/

 

Conferentie Wageningen Universiteit, links Paul Roncken (directeur NatuurCollege, midden Beitske Bouwman, rechts schrijver en ontdekkingsreiziger Arita Baaijens)

, , , , , ,

Wat resoneert er in de nacht?

Het jaar 2024 ligt al weer bijna achter ons. Het einde van het jaar nodigt vaak uit tot een terugblik. Een lang en oud gebruik van natuurvolkeren is om de nachten rondom de jaarwisseling bewust te beleven. Wellicht nodigt dit jaar je uit om de mystiek van de nachten rondom de feestdagen eens te ontdekken.

De traditie bij de natuurvolkeren om de nachten bewust te beleven, is ontstaan door het verschil van de rotatie van de aarde en de maan om de zon. Terwijl de aarde er 365 dagen (en ietsje langer) over doet om rond de zon te draaien, gaat de maan door twaalf cycli heen die in totaal slechts 354 dagen van het zonnejaar in beslag nemen.

sluier tussen hemel en aarde
Dit verschil van 12 dagen was voor onze verre voorouders op het noordelijk halfrond hét moment om in retraite te gaan en terug te blikken op wat het jaar gebracht had. En zich tegelijkertijd voor te bereiden op het nieuwe jaar. Ze gebruikten daar ook hun dromen voor, vanuit het idee dat de sluier tussen hemel en aarde in de twaalf dagen flinterdun zijn.

Het christendom nam dit gebruik over. De nachten rond de jaarwisseling worden daar de twaalf heilige nachten genoemd en vinden plaats van 25 december (kerstmis) tot en met 6 januari (driekoningen).

En in zekere zin leeft de cultuur van de natuurvolkeren ook nog in ons voort doordat we nog altijd terugblikken op het oude jaar en voornemens maken voor het nieuwe.

wat resoneert er in je
Welk verhaal je over de tijd rondom de feestdagen ook aanspreekt, je zou in ieder geval de feestdagen eens kunnen ervaren als een uitnodiging om ook verdieping in jezelf op te zoeken en te ervaren hoe de natuur rondom je resoneert. Nu de midwinternacht (de langste nacht van het jaar) voorbij is, zou je eens kunnen ervaren wat het met je doet dat we weer langzaam naar het licht toe bewegen. En door je te verbinden met het gebruik van de natuurvolkeren zou je eens heel bewust stil kunnen staan bij wat de nacht je te brengen heeft door de nacht heel bewust te ervaren.

sterren, maan, aarde, herinneringen…
Zelf doe ik dit door voordat ik ga slapen nog even heel bewust naar de maan en de sterren te kijken, het licht te voelen dat ze uitstralen. En als het bewolkt is, wat het de afgelopen weken veelvuldig was, dan kan ik mij op zijn minst een voorstelling maken van de schittering van de miljarden sterren aan het firmament. En als ik dan ga slapen probeer ik de natuur om mij heen te ervaren, het donker, de sterren, de bomen dichtbij of ver weg, herinneringen aan plekken aan de natuur die voor mij belangrijk zijn, roep ik dan soms weer op. Zo resoneert de natuur in mij, de nacht in. Het draagt vaak bij aan intense dromen of een andere ervaring van de nacht, een nacht waarbij de dag niet als het ware ‘uitstaat’ maar waarbij het leven ten volle doorleeft en resoneert in mij. Door de nacht bewust in je leven op te nemen, kan er een andere beleving ontstaan van wie je zelf bent en hoe je resoneert in en met de natuur.

Deze bijzondere twaalf dagen nodigen je daar wellicht toe uit, zodat de feestdagen een extra dimensie krijgen. Een dimensie van mystiek, verankering en verdieping in jezelf. Wellicht zet het aan tot nieuwe inzichten geboren in de nacht?

, , , , ,

Wat zegt het donker?

Bovenstaande foto maakte ik bij schemertijd in het bos. Het licht dat door de takken heen dwarrelt, is het schijnsel van de maan. Maanlicht geeft altijd een andere beleving aan blad, takken en bomen in het bos. Hoewel ze in vorm niet veranderen, lijken ze een andere gedaante aan te nemen. Alsof ze zachtjes mee bewegen met de verandering van het licht zonder dat je dit bewegen werkelijk waarneemt.

Misschien geldt dit voor ons als mens ook wel, dat we zachtjes mee veranderen bij de opkomst van de maan. Meestal knippen we onze lampen aan wanneer het gaat schemeren. Vooral in deze tijd waar de dagen steeds korter worden, verlichten we ons leven met lampen zowel in ons huis als ook buiten met lantaarnpalen of stadslichten.

Toch kan het soms lonen om even heel bewust te ervaren wat het met je doet als het gaat schemeren. Wat gebeurt er in je lichaam, hoe reageer je eigenlijk op het licht van de maan? Kan je ervaren hoe dit niet alleen iets voor je ogen betekent – je ziet minder, vandaar dat we ook de lampen aan doen – maar ook iets voor je lichaam? En wat doet dit schemeren dan met je?

Meer en meer ontdekken we het belang van donker en hoe heilzaam het voor ons is. Het geeft ons de mogelijkheid om onszelf terug te trekken om zo weer op te laden voor een nieuwe dag. En niet alleen is dat heilzaam voor ons mensen, maar ook voor planten, dieren en bomen is het donker van belang om in leven te blijven. Het donker voedt de wereld ( zie bijv het onderzoek van Australische onderzoeker Sean Cain of het werk van ecoloog Dr.Ir Kamiel Spoelstra).

Natuurlijk, de lichtjes in huis brengen ook veel gezelligheid en warmte. En geven ons de mogelijkheid ons leven vorm te geven ook al hult de aarde zich in het donker. Toch kan het juist in deze donkere dagen interessant zijn om eens stil te staan bij de vraag hoe het donker je kan voeden.

Misschien kan je eens een keer wachten met het automatisch aan doen van de lampen in huis, en even waarnemen wat het vallen van de avond met je doet. Misschien dient zich iets aan, een inzicht, misschien neem je iets waar in je eigen zijn, je eigen lichaam. Een gevoel, een waarneming, waar je wellicht nog niet direct woorden aan kan geven maar wat je wel waarneemt. Zo worden de donkere lange dagen misschien een kans, een kans om te ontdekken wat het donker ons wellicht te zeggen heeft. En hoe belangrijk het donker is voor het welzijn van de aarde, inclusief onszelf. Wij zijn als mens immers natuur, we zijn de aarde.

Om daarna wellicht met een ander gevoel de lampen in je huis weer aan te doen en te ontdekken hoe de wereld van buiten resoneert in je binnenwereld.

, , ,

Waaien in een wonderlijke wereld

Het herfst inmiddels volop! Daar waar eerst warme dagen zich nog om ons heen krulden, slaat nu regelmatig de regen op de aarde neer. Zelf houd ik van de herfst, de frisheid van de lucht, de verandering in de natuur waarbij iedere dag het bos anders lijkt te zijn. In kleuren aan de bomen, maar ook aan leven op de grond. Paddenstoelen verschijnen uit de aarde in allerlei vormen, kleuren en geuren. En het geluid van je voeten wanneer je door bladeren struint, brengt het bos ook altijd in mezelf tot leven. Er ontstaat in mij dan altijd een ruimte waar mijn geest doorheen kan dwalen. Zonder dat ik zelf werkelijk iets doe, waait de wonderlijke wereld door mij heen en kan ik mij laven aan het wonder van het leven dat in een voortdurende stroom beweegt en verandert.

wind van het wereldtoneel
Het geeft op een vreemde manier ook rust, dat deze beweging van verandering er altijd is en je het altijd op kan zoeken. Dat is op dit moment niet van alle veranderingen in de wereld te zeggen. De bewegingen op het wereldtoneel zijn geen zachte herfstbries maar eerder een enorme storm waarvan we niet weten welke koers hij zal varen. Daar waar de herfstwind ruimte in mijn innerlijk brengt, vraag ik me regelmatig af wat de wind van het wereldtoneel van mij vraagt. Actie? Rust? Berusting? Bezinning? Angst?

buiteling van woorden
De woorden die de wind van het wereldtoneel in mij oproepen buitelen door en over elkaar heen. Zonder dat de richting duidelijk wordt. Misschien is mijn innerlijk in dat opzicht een spiegel van het uiterlijk toneel. Iedereen buitelt over elkaar heen, zonder dat er iemand is die weet waar de wereld op afkoerst. Misschien zou ik wat vaker door de woorden van de wereld kunnen struinen in het vertrouwen dat er altijd weer een nieuwe weg komt, een nieuwe weg voor het leven zelf. Zoals er in de natuur ook altijd beweging is, alles altijd weer verandert. We gaan er vanuit dat de bomen in het bos de herfstwind door de takken laat razen en standvastig blijven staan. Maar garanties zijn er niet, nooit. Het leven kent geen vastomlijnd plan. Het leven is.

kiezen voor het wonder, het leven zien
Het enige dat we dan ook werkelijk kunnen doen is het leven zoals het is, met liefde omarmen. En het ten volle zien. Zoals een blaadje dat waait van de boom en valt in mijn haar. Een klein bruin blaadje, ik koester het voor even in de palm van mijn mand, snuif de bosgeur van de herfst op, word voor even een met de herfst. En alle woordklanken in mij verstillen voor even, ze komen tot rust, vallen zachtjes op het bed van het wonder dat leven heet.

Uiteindelijk is dat ook de enige vraag die we werkelijk kunnen beantwoorden, waar we hier in dit moment wat er om ons heen ook gebeurt, willen zien. Het wonder van het leven zelf, de schoonheid, de beweging, de ruimte die er is om een klein herfstblad te koesteren in de palm van je hand en daar gelukkig van te worden. En daar hoop in vinden, hoop voor een wereld waarin we elkaar werkelijk durven en kunnen zien.

Ik wens iedereen toe – waar je ook bent, wat je ook doet – dat je zo nu en dan voor even mag verstillen in de woeste wind van het wereldtoneel en het wonder van het leven kan ervaren. Wellicht helpt de herfstwind met het vallend blad je daar zo nu en dan bij.

, , , , , , ,

Eerste Anaya Academy Inspiratie Dag

Op 1 juni vond de eerste Anaya Academy Inspiratie Dag plaats. Veertien alumni van de opleiding tot Anaya Shinrin Yoku Natuurgids kwamen samen bij Theetuin Heyligenberg in Amersfoort. Een bijzondere locatie waar van oudsher al bijeenkomsten waren op het gebied van natuurverbinding en spiritualiteit.

De dag leidde tot nieuwe contacten, inspiraties wederzijds, en verbindingen met alles wat er leefde in de tuin en op de Heyligenberg al daar. En met het voornemen om de Anaya Academy Dag tot een traditie te maken!

, , , ,

Anaya Academy inspireert Zuid-Afrika

Het is altijd bijzonder als je werk gewaardeerd wordt. Ik voelde me vereerd dat ik prof  Shan Simmonds uit Zuid-Afrika heb mogen inspireren op een onderwijsmiddag aan de Vrije Universiteit. Meer dan honderd studenten gingen met mij in het Amsterdamse Bos op onderzoek uit. Om zo het perspectief op wetenschappelijke kennis te verbreden: hoe nemen we de wereld waar en waarmee? En als we onze grenzen verbreden, onze paradigma’s bevragen ontdekken we dan een ander perspectief op onszelf?Wat vertellen onze zintuigen over de wereld? Hoe resoneert de wereld in ons lichaam?

Prof Shan Simmonds was er bij, evenals Prof Harry Wels, Prof Ida Sabelis en Frans Kamsteeg van de Vrije Universiteit Amsterdam.

Onderstaand vind je haar artikel over het belang van natuurverbinding in het onderwijs, juist ook als het gaat om academische scholing.

https://news.nwu.ac.za/exploring-wild-pedagogies-quest-change-south-africas-eurocentric-curriculum