Afgelopen zaterdag startte er weer een nieuwe groep aan de Anaya Shinrin Yoku Natuuropleiding in Het Nationaal Park De Hoge Veluwe. Zes inspirerende mensen die allen verdieping zoeken naar hun natuurbeleving. Terwijl we vertraagd en met aandacht voor bomen, struiken, aarde en dieren door het bos meanderden, viel ons oog op ontluikende blaadjes aan een struik. En dat niet alleen, precies midden in een kleine knop was een regendruppel gevallen. We verstilden door deze kleine schittering van het water. Alsof we voor even in de diepte van het bestaan zelf keken. Gerdienke (een van de deelnemers) maakte bijgaande foto.
Stil stond ik te kijken naar deze kleine water diamant. Het deed mij verwonderen. Hoewel ik zou moeten schrijven, ik verwonderde mij, is dat niet de juiste manier om mij uit te drukken. De druppel deed mij verwonderen. En tegelijkertijd kon ik niet goed benoemen wat nu precies die verwondering was. Als ik het in woorden probeerde te omschrijven, leek ik iedere keer dat ik een poging deed, de verwondering geen recht te doen.
verwondering als ontmoeting
Dat stelde mij de vraag wat verwondering eigenlijk is. Volgens filosoof Cornelis Verhoeven die het boek ‘inleiding tot verwondering’ schreef ervaar je in verwondering jezelf op grond van een ontmoeting met een werkelijkheid. Of zoals hij het omschrijft: ‘De verwondering laat een scala van mogelijkheden toe omdat zij een zelf-ervaring is op weg en op zoek naar een houding ten opzichte van de werkelijkheid die wordt ontmoet.‘
Wellicht was dat precies wat er gebeurde en waar ik nog geen uitdrukking aan kon geven. Want hoe diende ik mij te verhouden tot die ontmoeting met de druppel in de knop? Een vorm van sublieme schoonheid, zo kristalhelder, zo puur dat ik er stil van werd.
En waarom werd ik eigenlijk stil? Werd ik stil omdat ik mij afvroeg hoe ik mijzelf er toe moest verhouden? Werd ik stil omdat ik mij afvroeg hoe ik in een wereld vol grotesk machtsvertoon als mens kan blijven uitreiken naar het goede, het hoopvolle, het liefdevolle? En was het deze kleine waterdruppel die mij dat vertrouwen gaf? Vertelde het mij dat hoe klein ook, elke druppel, elke knop, elke struik, elke boom, elk stukje aarde er toe doet zolang het met de blik van verwondering wordt waargenomen?
In ieder geval ging er voor mij iets troostends uit van deze druppel die mij zo stralend toekwam. Dat alles er altijd toe doet. En dat het de blik is die we op het leven werpen, die er voor zorgt dat we ervaren dat we leven in alle facetten en in alle lagen van het bestaan.
resoneren met de wereld
Vanzelfsprekend zullen de andere deelnemers een andere zelf-ervaring bij de druppel hebben gehad. Ieder zoekt immers op zijn/haar eigen wijze naar een houding ten opzichte van de werkelijkheid. Stelt andere vragen, zoekt een andere weg naar binnen. Wat we wel deelden was de verwondering, het stil worden en in die stilte de resonantie van het eigene en de natuur ervoeren.
Die ervaring van resonantie leidt tot een zoektocht naar het eigene. Precies zoals Cornelis Verhoeven verwoordt. De ontmoeting als zelf-ervaring. Het ontdekken van de kwaliteit van die resonantie staat eigenlijk in al mijn werk centraal.
Verwondering als resonantie, als een ervaring van het leven dat er toe doet.
