Blij met de recensie van de Nederlandse Bibliotheken over ‘Boomtijd’ die ik gisteren kreeg doorgestuurd van mijn uitgever. Soms hebben dingen de tijd nodig. Hoe passend eigenlijk bij ‘Boomtijd’ waarin ik de menselijke tijd tracht te schetsen in relatie tot de tijd van de bomen. En nog veel meer dan dat.

Dat mijn naam dan met een extra ’t’ wordt geschreven is misschien dan ook geen toeval :). Dat de recensent er een ‘spiritueel’ perspectief in las, vind ik intrigerend en past bij het promotieonderzoek waar ik momenteel aan werk. Maar daarover later meer! Een fragment uit de recensie:

‘Beitstke Bouwman verkent de liefde voor bomen en de taal die we gebruiken om deze liefde uit te drukken. Het verhaal volgt de ontmoeting tussen een mens en een boom en hoe ze een betekenisvolle rol in elkaars leven gaan spelen. Het boek presenteert een wereld waarin bomen niet slechts achtergrond zijn, maar levende wezens die deel uitmaken van het menselijk bestaan. Het biedt een speelse en nuchtere kijk op de relatie tussen mens en natuur, en nodigt uit tot reflectie over hoe we over de natuur spreken en denken. Vanuit persoonlijk en soms spiritueel perspectief geschreven. ‘

Vooral blij dat ‘Boomtijd’ zo voor nog meer lezers toegankelijk wordt.

Wil je het zelf graag kopen, bij deze link naar uitgeverij Noordboek https://lnkd.in/euAUxBAX

De training ‘Ways of Being’ van Anaya Academy richt zich op de verbinding met de natuurlijke wereld om je heen en je innerlijke ruimte. Je duikt in de kracht van planeet aarde, het water, de stenen, de bossen, de bomen, planten, dieren, sterren en al wat er met je samenleeft. In deze zoektocht ontdek je hoe je natuurlijk innerlijk verweven is met de wereld om je heen.

Vanuit de verbinding met de ‘inner- en outer’ beings ontdek je hoe er altijd een tussenruimte is. Een inter-being. Je ontdekt hoe je in deze tussenruimte van meerstemmigheid je leven vorm kan geven. Dit geeft een ruimer perspectief op het leven om je heen en in jezelf.  Zo ontwikkel je een innerlijk kompas in een wereld die volop in beweging is.

De training vindt plaats in een prachtig gebied van de vulkanische Eifel. Heb je interesse om mee te gaan? Stuur een mail naar contact@anaya.nl en je ontvangt de uitgebreide folder.

Ik weet niet precies waarom, maar zelf heb ik lange tijd geworsteld met het woord dankbaarheid. Waar hem dat precies in zat, kan ik niet helemaal achterhalen.

Wellicht komt het door een associatie die ik had dat wie dankbaar is of dient te zijn, zich afhankelijk opstelt van degene aan wie dank verschuldigd is. Maar dank verschuldigd zijn of dankbaar zijn, zijn twee hele verschillende houdingen.

Dank verschuldigd of dankbaar zijn…
Wanneer je dank verschuldigd bent, zit er als het ware een plicht aan de dank. Je dient je dank uit te spreken omdat dit nu eenmaal zo hoort of dat dit van je verwacht wordt. Het is een kwestie van geven en nemen. Je krijgt iets en dient daar tegenover je dank uit te spreken.

Wanneer je dankbaar bent, is het minder relevant of er al dan niet een gift tegenover stond. Je ervaart iets in jezelf. Er wordt iets in je aangeraakt, waardoor er een gevoel van dankbaarheid ontstaat.

Juist dit gevoel van dankbaarheid kan je verbinden met iets dat jezelf overstijgt. Je wordt als het ware aangeraakt door iets dat zich buiten je bevindt – een mens, een dier, een plant, een boom, de aarde, de lucht of wat dan ook- en er resoneert iets in jezelf met die kwaliteit van het andere leven.

Verwondering als ervaring in dankbaarheid
Vanuit die houding is dankbaarheid een kwaliteit waarin je het wonder van al wat leeft erkent en daarmee ook het wonder dat je zelf bent. Je openstellen voor die waarneming is wellicht niet altijd eenvoudig, maar daarmee niet onmogelijk.

Het begint met het besef dat je zelf leven bent en dat je simpelweg – omdat je leven bent – door het leven wordt aangeraakt. Door de lucht die je inademt, door de aarde waarop je staat, door de zon die zelfs in de wintermaanden de dag verlicht. Vanuit dat besef kan je onderzoeken waar je in jouw leven dankbaarheid voor ervaart. Het verruimt het perspectief op jezelf en hoe je verbonden bent met alles om je heen. 

Zo werd ik aangeraakt tijdens de boekpresentatie van oud-cursiste en fotografe Ingrid Leegte. Ik mocht het eerste exemplaar in ontvangst nemen van ‘Het bos dat een muze werd’. Ingrid volgde bij mij  de opleiding tot Anaya Shinrin Yoku Natuurgids waarin verbinding met de natuur centraal staat. In de opleiding vraag ik deelnemers iedere week een plek te bezoeken en deze te ontdekken met geopende zintuigen om zo te verkennen hoe je op een gelaagde wijze de natuur in je leven kan toelaten. Ingrid ging op zoek in het uitgestrekte Groningse landschap en vond het bos Abelstok. En nu is er dan het inspirerende boek waarin ze met foto’s en verhalen verslag doet van haar ontmoeting met Abelstok. 

Levend in een wereld waarin de onzekerheden toenemen, kunnen we wellicht de ervaring van dankbaarheid meer en meer toelaten. Opdat we steeds weer ervaren dat we leven, dat we leven zijn en dat iedere ademhaling ons tot verwondering van dit leven kan aanzetten.